23 en 24 juni 2017

  • Mezutec
  • Dijkstra Sebaldeburen
  • Engeldot
  • van der Schors
  • Agri Personeel
  • Abiant
  • Vogelzang
  • Wierda

Geschiedenis

Geschiedenis

Ontstaan van S.TR.E.S.

Een aantal jaren geleden werd er in Sebaldeburen ieder jaar een autocross georganiseerd.

In 1996 was dit echter gebeurd.

Het jaar daarop was er een groepje jongens die vonden dat er toch weer wat voor terug moest komen want het was toch wel gezellig zo'n dag.

Deze groep jongens waren namelijk;

  • Geert van Duinen
  • Wim van Duinen
  • Henk Ridder
  • Fokke Henk Huisma
  • Jan Tjalma
  • Martin Helmhout
  • Sjoerd Vogelzang

Zij hadden hun zinnen gezet op een trekkertrek wedstrijd.

Na enig informeren konden ze een weiland krijgen, met de afspraak het na de wedstrijd weer in orde te maken. De deelnemers werden verkregen door een inschrijving.

Er moest ook een sleepwagen komen dus werd Brinkhof uit De Knipe gebeld want die was gezien door één van de organisatoren, en Brinkhof had er ook wel oren naar dus hadden ze een man met ervaring om het op te zetten.

Om alles te financieren moest er geld op de plank komen, dus werden er sponsors gezocht en die bleken er te zijn. Namelijk de plaatselijke horeca; regionale mechanisatiebedrijven; loonbedrijven en bedrijven met agrarische achtergrond.

Toen alle grondbeginselen aanwezig waren kon er een datum geprikt worden en dit werd 28 juni 1997.

Reclame moest er gemaakt worden, want er moest toch ook publiek komen, want hoe meer zielen hoe meer vreugd. Advertenties werden geplaatst in de regionale kranten en aanplakbiljetten werden er gemaakt met een eigen logo.

Uiteindelijk was daar de dag; de organisatie was vroeg uit de veren om de baan te maken en kregen direct met de grootste vijand van een trekkertrek wedstrijd te maken nl. regen.

Maar het moest doorgaan: met een kilverbak, afrasteringpalen en touw kwamen ze al een heel eind.

Ook een weegbrug werd geregeld, want het moest allemaal wel eerlijk gebeuren.

Afstandborden werden geplaatst, vrijwilligers werden gestationeerd want van deze mensen ben je toch afhankelijk zonder hen kun je geen evenement organiseren, en de jury kon wel in een schaftkeet zitten.

Ook werd er aan het inwendige van de mens gedacht; een catering bedrijf werd ingehuurd.

Om ongeveer 9 uur werd gestart met ongeveer 50 deelnemers en ongeveer 700 bezoekers, het werd gezelligheid alom.

Na een halve dag trekken bleek er een natte plek in de baan te komen, wat bleek, een oude gedempte sloot doorkruiste de baan, weer een tegenslag. De baan maar verplaatsen oordeelde de organisatie en dat was ook de juiste oplossing.

De gezelligheid bleef tot het einde van de dag. De tevreden organisatie besloot om het volgend jaar weer trekkertrek te organiseren. Trekkertrek Sebaldeburen was geboren.

Het jaar er op was er een kleine wijziging in de organisatie: Wim van duinen stopte er mee en Fokke Henk besloot om niet langer meer in de organisatie te willen zitten maar als vrijwilliger mee te helpen.

Al vroeg werd er met het organiseren begonnen en men had de mening dat na de regen van het vorige jaar, en een slecht plek in de baan, er maar een vaste baan moest komen.

Henk Ridder had wel een stuk land bij hun huis en daar kon wel een baan gemaakt worden.

Maar ja waar moest het van gemaakt worden?

Na enige informatie te hebben nagevraagd bij andere trekkertrek organisaties was klei de uitslag.

Er werd klei aangevoerd uit Zoutkamp, dit was over na een nieuwbouw aldaar.

400 kuub klei werd er gehaald en over een strook van 10 meter breed en 90 meter lang werd het over het midden van het land verdeeld.

Zo, nu had Trekkertrek Sebaldeburen een eigen baan. De kranten werden geïnformeerd en zie daar, het eerste interview werd geregeld. Ze kwamen met foto en al in de krant.

Dat al deze voorbereidingen niet voor niets waren geweest bleek wel uit de deelnemers, die waren n.l gegroeid met 30, en ook het aantal publiek was weer gestegen.

Zo konden we zelfs 4 deelnemers van Ameland bijschrijven, dus de reclame en de tamtam hadden hun werk goed gedaan.

1999, het evenement was dus gegroeid en die lijn wilden ze graag aanhouden.

Er werden weer een paar jongens gevraagd om mee te helpen organiseren Johan v.d. Molen, Hugo Scheerhoorn, Harrie Ridder, Kees Renkema en Heiny Cazemier kwamen erbij.

In dit jaar kwam er ook een happening bij nl. een trekkerbehendigheids wedstrijd, dit omdat een naburig dorp daarmee was gestopt.

Herman Oldekamp, Hans Beving en Sikko Helmhout werden gevraagd of die het in Sebaldeburen wel wilden oprichten ( die behoorden in dat dorp ook bij de organisatie) samen met de organisatie van de trekkertrek. Ook werd de trekkerbehendigheids wedstrijd opgenomen in de strijd voor de Westerkwartierbokaal ( een wisselbeker die wordt uitgedeeld voor de winnaar van meerdere wedstrijden in het Westerkwartier ).

Maar om deze dag wat gezelliger te maken moest er ook wat omheen georganiseerd worden.

Omdat er met de trekkertrek een oldtimerklasse was, werd het idee geboren om een “oldtimer en stationaire motoren demodag” te houden.

Nu was er iemand in Sebaldeburen die zelf ook een paar oldtimers in zijn bezit had nl. Egbert Kalfsbeek.

Egbert werd gevraagd om dit verder te organiseren.

Dit allemaal bij elkaar was een goed georganiseerd geheel want het werd een gezellige dag met veel deelname.

Maar ook voor de trekkertrek zat de organisatie niet stil, een eerste echte trekkertrek-trekker werd geregeld, en wel voor een demonstratie, want het publiek moest blijven kunnen genieten.

De “Nije Tocht” uit Buitenpost kwam en dat was ons toch een sensatie.

Dat de belangstelling nog steeds groeide bleek wel bij de inschrijving, het aantal deelnemers was weer gegroeid, ook kwamen ze weer van verder weg. Deelnemers uit Brabant konden we begroeten, dit waren jongens met ervaring want in het zuiden van het land werd deze sport al vele jaren beoefend.

Voor de organisatie was dit spannend want wat was hun oordeel na de wedstrijd?

Is de baan goed? Gaat het organisatorisch goed?

De wedstrijd houden op één dag was er niet meer bij en de vrijdag avond werd er bijgeplakt om alles rond te krijgen.

En op de wedstrijddag zelf hadden we de weergoden mee. Op de vrijdagavond(nacht) bleef het warm, zodat de baan nog een groot gedeelte van de nacht in gebruik bleef als terras.

Ook dit jaar kon de organisatie weer terug kijken op een geslaagde dag, en met de complimenten van de Brabanders waren we zeer tevreden.

2000

De organisatie werd enigszins veranderd: Jan Tjalma, Martin Helmhout en Hans Beving hadden te kennen gegeven om te stoppen met organiseren, en dat zij wel als vrijwilliger door wilden gaan.

Dit omdat er toch wel veel tijd in gaat zitten.

Hans had ook direct wel een vervanger voor hem, zijn zoon Lambertus die ging de fakkel van hem overnemen.

Met de ervaringen van het vorige jaar, veel deelname en publiek, hadden wij eigenlijk gebrek aan ruimte.

De buurman werd gevraagd of we een gedeelte van zijn land konden gebruiken,en dat mocht als we het maar weer in orde brachten.

Met deze terreinwinst konden we nu een grotere opstelplaats maken voor de trekkers, en voor het publiek was er meer ruimte voor plezier.

Traptrekkers werden er geregeld en een springluchtkussen, want wil je het publiek houden dan zullen de kinderen zich toch ook moeten vermaken.

Ook werd er een mini sleepwagen gemaakt voor achter een trapskelter en hier werd een wedstrijd mee gehouden voor kinderen.

Ook was er nu een ruimte voor een feesttent.

2001

Omdat alles eigenlijk wel beviel het vorige jaar, ondanks de regen, wilden we het dit jaar met dezelfde indeling doen.

Er was weer wat meer publiek en het aantal deelnemers was weer gegroeid, zoveel dat we ze niet allemaal twee keer konden laten trekken. Hierdoor konden de beste vijf alleen maar een tweede trek rijden.

Maar ook 2001 was weer een zeer nat jaar. De plaats waar de trekkers zich moesten opstellen werd weer totaal vernield, en omdat de herstel mogelijkheden na september toch moeilijk zijn werd het in het voorjaar hersteld. Maar omdat het wel even duurt voordat je een goede graszode hebt was het pas midden in de zomer dat je weer wat aan het land had.

Doordat dit twee keer was gebeurd konden we dit land niet meer gebruiken voor de opstelling van de trekkers. Hier had de stichting ook wel begrip voor. Gelukkig kregen we een nieuw stuk land en kunnen we daar voortaan de trekkers opstellen.

Na deze ervaring hebben we de datum ook veranderd: eind juni want dan hebben we wel de tijd om het land te herstellen direct na de wedstrijd.

Nu alles weer een klein beetje was gegroeid heeft de commissie besloten om er een stichting van te maken.

Een naam moet er dan komen. De eerste gedachte is dan “Stichting Trekker Trek Sebaldeburen” (STTS) maar laat die afkorting er nu al zijn. Na wat nadenken over de gestreste twee voorgaande jaren, en dat we nog twee evenementen organiseren, kwam het idee om de stichting STRES te noemen.

S.TR.E.S. Stichting TRekker Evenementen Sebaldeburen.

Wij vinden dit een naam wat geheel bij ons past.

>